The High Sugar Soap Opera

TM THSSO KlK design 2

The High Sugar Soap Opera, sugar with extra sugar on top of pink on top of pop-art pie

Deze comic gaat over het leven navigeren met een chronische ziekte, de potentiele voor- en nadelen van kunstmatige intelligentie bij gezondheid in een wereld die waarde hecht aan doorgeslagen esthetiek.

Als Kristy le Klair de hoofdrol voor de nieuwe televisieserie The High Sugar Soap Opera wint komt het aan op de prestatie van haar leven. De hoofdrol in deze soap waarin Kristy de liefste, zoetste en meest perfecte vrouw van de wereld moet zijn is een unieke kans op de wereldwijde aandacht waar ze van droomt, maar ze heeft er niet bij verteld dat ze lichamelijk niet helemaal perfect is. Er is echter ook heel veel dat haar niet verteld is, zoals dat er geen script is voor de show, The High Sugar Soap Opera blijkt een reality-show te zijn, omdat in de woorden van de producent ‘het leven zelf een soap is’.

Alles op de rit

Deze zomer opende ik een restaurant. Het heet Alles op de rit.

Mijn restaurant verschijnt en verdwijnt onderweg, in de trein, op de fiets, in de auto. Het is een onderwegrestaurant. Kleine porties, want het moet allemaal mee kunnen. Gelukkig ben ik heel goed met campingbordjes en thermosflessen. Ik serveer een overheerlijke maaltijd en schuif bij je aan voor een goed gesprek.

Goede vriend Hylke was mijn eerste gast:





Neko finds love

Here’s the story of Neko, a short little comic I created for the artist publication of Antropical art residency at Kolla festival in Steinfort, Luxembourg. This is the first draft and it was published in the publication as you see it.

Following a three-act structure it was easy to make up the story as I went along. It is obvious the final panel needs more space, just by making the panel larger there will be more of an emphasis on the ending. The story is a bit messy in the middle, as I redraw it I will take more space to make the yawn-perceived-as-fighting more obvious and carry more weight.


It’s a simple story. Does it seem easy? Too easy even? I’m curious.

It actually has two rules to it. The colours for one. Black and red. Nothing else. One colour for each character, of course. On the cover Neko has a little red in him, because he is touched by Kolla’s lovingness.

Secondly, each character has its own distinct traits, which came about by their shape. It was funny how the pens I used decided the story, it started with Neko, he was immediately rough and cranky and edgy, this was the black pen’s doing and I rolled with it. The red marker I used for Kolla immediately gave a smoothness. And so the story came to be about edgy versus smooth.

Neko starts on edge and by the end of the story he allows for something new; relaxation and smoothness. That’s necessary for a story isn’t it? Change. Neko starts one way and by the end he is a different cat. The second act shows us how this came to be. Very simple, very clear.

It’s quite an obvious story choice to put two diametrically different characters opposite each other. I had three pages in the publication, no time for nuance. I like simplicity when it’s done well. But when is it done well? I mean, I want it to be simple, but not easy, you know? A clear cut theme and sharp choices are important. Everything that doesn’t serve the story distracts from it.

As I was making this, the story became applicable to how I was experiencing the residency. I was Neko, on edge and distrustful toward hugs. An experience I have had in other situations, everyone seems best friends from day one and I feel like I am not fitting in. When I feel this way I know I’m not the only one. I observe this feeling and I take it as an ingredient for my story. I like this way of working, taking this one autobiographical element and handing it to a character, blowing it up until it is all they are. For me this gives a sense of the real to fiction.